Thoughts

 The ‘alter-tailor’ is a concept I find uniquely Indian. Near my office, there is a long row of alter-tailor shops. They have no space to operate their sewing machines inside, so the tailor often sits outside with the machine. I am always amazed by how they operate in such a tiny space. I often wonder why there is such a great demand for alter-tailors. There are three main reasons: 1. The poor quality of ready-made clothes available here. 2. The lack of multiple or accurate sizes. 3. Fluctuations in body weight or changes in measurements, which lead to clothes becoming tight or too loose. Other reasons include altering hand-me-downs or repurposing clothes—like making a pair of shorts from old trousers. I think the first two reasons are the major contributors. I’ve often visited the tailor myself: to repair unravelling seams on a shirt, shorten a new pair of trousers, or get a kurta fitted to my size, since it was only available in XL. This makes me wonder: is it a problem that read...

 "खाता पिता ढेकर देता हातखंब्याचा ब्रम्हराक्षस" किंवा "अल्लल्लाङुर्र" अशी आपली ओळख मुलांना करून देणारा हा आमचा 'बालम' काका. पण हा कधीच राक्षस वाटला नाही. सतत झाडाफुलांच्यात, मातीत काम केल्यामुळे रापलेला चेहरा आणि लाल मातीचा रंग चढलेले कपडे, कधी वाढलेली दाढी, असा उंचापुरा हा माणूस एकदम आपल्याला उचलून आपल्या पाप्या घ्यायला लागला की मुलं जरा घाबरायची. पण ओठ काढून रडायला सुरुवात करायच्या आत हा बोलायला लागला की मात्र मुलं रडणं विसरून अचंबित होत असत. गमती जमती, किस्से, झाडा फुलांची विचित्र शास्त्रीय नावं, विनोद असं काय काय सांगत तो लहान मोठ्या सगळ्यांशीच झटकन दोस्ती करून टाके.  झाडा फुलांची नर्सरी ह्यातला हा तज्ज्ञ, सतत त्याच विचारानी आणि कामानी झपाटलेला, अगदी शेवटपर्यंत. न शिकता पेटी, बासरी वाजवायचा, गायचा, अनेक भाषांत संभाषण करू शकायचा.  काही शब्द त्याच्याकडून ऐकलेले - टचाटच, डिफडिफ्रंट व्हरव्हरायटी, रत्नागिरीचा नॅशनल ड्रेस - आता आम्हीच इतके वापरतो आणि प्रत्येक वेळी त्याची आठवण काढतो. त्याच्याबद्दलच्या प्रत्येकाच्या आठवणी अनेक आहेत, त्याचे आम्ही आई बाबांकडून ऐ...

  First jobs and first jobs... 30 years ago, in March, I started my first job as a software professional at Trilogix Systems Pvt. Ltd. As I reflect on those days, I realise how lucky I was to have such colleagues, such an open and supportive work environment, and, most importantly, to have Vibhas Joshi as our CEO. To quote my husband Sumedh Karandikar, who was also my colleague at Trilogix, "𝘍𝘰𝘳 𝘮𝘰𝘴𝘵 𝘰𝘧 𝘶𝘴, 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘧𝘪𝘳𝘴𝘵 𝘫𝘰𝘣 𝘢𝘵 𝘛𝘳𝘪𝘭𝘰𝘨𝘪𝘹. 𝘌𝘷𝘦𝘯 𝘴𝘰, 𝘸𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘵𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘥 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵 𝘳𝘦𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵, 𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘦 𝘭𝘦𝘢𝘳𝘯𝘦𝘥 𝘴𝘰𝘮𝘦𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘦𝘸 𝘦𝘷𝘦𝘳𝘺 𝘥𝘢𝘺, 𝘯𝘰𝘵 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘪𝘯 𝘵𝘦𝘳𝘮𝘴 𝘰𝘧 𝘵𝘦𝘤𝘩𝘯𝘰𝘭𝘰𝘨𝘺, 𝘣𝘶𝘵 𝘢𝘭𝘴𝘰 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 𝘣𝘦𝘤𝘰𝘮𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳 𝘩𝘶𝘮𝘢𝘯 𝘣𝘦𝘪𝘯𝘨𝘴. 𝘝𝘪𝘣𝘩𝘢𝘴 𝘪𝘯𝘤𝘶𝘭𝘤𝘢𝘵𝘦𝘥 𝘮𝘢𝘯𝘺 𝘷𝘢𝘭𝘶𝘦𝘴 𝘪𝘯 𝘶𝘴 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘦 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘪𝘯𝘶𝘦 𝘵𝘰 𝘧𝘰𝘭𝘭𝘰𝘸 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺. 𝘏𝘦 𝘵𝘳𝘶𝘭𝘺 𝘮𝘢𝘥𝘦 𝘶𝘴 𝘶𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘦𝘰𝘱𝘭𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘬...

  माझा मोठा मुलगा मिहीर. त्याचं वेगळेपण ४-५ वर्षांचा असल्यापासून जाणवत होतं. त्याला ज्ञान प्रबोधिनी प्रशालेत प्रवेश मिळाला होता. काही गोष्टी, जसं की त्याचं अती संवेदनशील असणं, हळवं असणं हे कसं हाताळावं असे काही प्रश्न होते, ज्याची उत्तरं मिळतील का ह्या शोधात मी होते. Gifted म्हणजे काय, gifted मुलांच्या गरजा का आणि कश्या वेगळ्या असतात वगैरे जसं कळायला लागलं तशी माझ्या प्रश्नांची उत्तरं हळूहळू मिळत गेली. मग त्याबद्दल ऐकलेल्या, समजलेल्या गोष्टींवर जसा मिहीरसाठी विचार करू लागले, तसा तो आपोआपच मेधावीसाठीही होऊ लागला. तेंव्हा मिहीर होता सहावीत आणि मेधावी पहिलीत.  Gifted मुलांचे गुणधर्म जे सांगितले त्यातले मेधावीमध्ये तर काही मला दिसत नव्हते. पण तिच्यातही काहीतरी वेगळं आहे हे मात्र दिवसेंदिवस जाणवत होतं. तिचं कायम आशावादी असणं, तिची बारीक निरीक्षणं, वगैरे. आपल्याच दोन मुलांचे अगदी भिन्न स्वभाव, आवडीनिवडी हे लक्षात येत होतं आणि त्यांची तुलना करायची नाही असं आम्ही दोघांनीही ठरवलं होतं.  मेधावीच्या बाबतीत एक मोठं आव्हान होतं म्हणजे तिला वाचन अगदी अजिबातच आवडत नव्हतं आणि पाठान्तरही ...

 To me, Aai and Baba are the most romantic couple I know.  On their wedding anniversary I have written down some memories I have of their love for each other.  Romance is not just candle light dinners and exchanging gifts. It is the small things you do everyday.  I remember when Baba used to so enthusiastically explain some complex machine working to Aai and she used to be genuinely interested in it.  Or how lovingly Baba used to be proud of her when she helped him with a word in his cryptic crossword  and she used to say it is because he had already solved the cryptic part.  How Baba used to send her off to her room with a promise of handling some tough situation with us kids when she was at her wit's end.  How Aai used to confidently ride a heavy scooter along with him with one of us riding pillion. This was not a common sight that time.  How they used to always make it a point to give some time to each other for a cup of coffee and a ride ...

Written for my son To be recited on the tune of "You are 16, going on 17" song from Sound of Music You are 17, going on 18, Waiting to be a man You think and you write, your future is bright And I am your greatest fan! You are 17, going on 18 Future plans on your mind Eager to drive a scooter and car and Leaving your childhood behind Sensitive, loving and kind are you You are a handsome dude, Intelligent yet humble are you, And always hungry for food! You are 17, going on 18, God bless you with health and joy, We'll always love you,always support you World is your oyster my boy!